De Yang-stijl taijiquan, vernoemd naar de ontwerper van de stijl Yang Lu Chan, evolueerde uit de Chen-stijl. Er bestaan verschillende versies hoe Yang Lu Chan deze stijl leerde. De meest tot de verbeelding sprekende gaat als volgt.

Als jongere hoorde Yang Lu Chan over de gevechtskunst die in het Chen-dorp werd beoefend. Hij wou dolgraag deze gevechtskunst leren, maar in die tijd werd de stijl alleen aan familieleden onderwezen. Door een list slaagde hij er in als bediende te worden opgenomen in de Chen-familie. Verkleed als bedelaar wekte hij het medelijden van Chen Chang Xing, het hoofd van de familie, die hem dan in dienst nam. Yang Lu Chan kwam echter niet te weten waar de trainingen plaatsvonden, laat staan dat hij er aan had kunnen deelnemen.

Op een nacht werd hij gewekt door geluiden in een schuur. Hij ging op onderzoek uit en kon door een spleet in de muur de Chen-clanleden zien oefenen. Vanaf toen af aan ging hij elke nacht kijken om later wat hij gezien had in te oefenen. Zo gingen de jaren voorbij.

Op een dag, Chen Chang Xing was op reis, bezocht een reizende gevechtskunstenaar het dorp en daagde de Chen-clan uit, maar niemand slaagde er in hem te overwinnen. Uiteindelijk stapte Yang Lu Chan naar voren zijn mouwen oprollend: "laat mij eens proberen". Met enkele welgemikte meppen schakelde Yang Lu Chang de tegenstander uit, en redde daarmee de eer van de Chen-clan.

Nu wist iedereen dat Yang Lu Chan de stijl van de Chen-familie had gestolen, en daarop stond de doodstraf. Wat te doen? Er werd beslist om te wachten tot Chen Chang Xing terug was van zijn reis.

Toen Chen Chang Xing eindelijk terugkwam werd een familiebijeenkomst gehouden om over het lot van Yang Lu Chan te beslissen. Er werd een galante oplossing gevonden. De Chen-gevechtskunst behoorde tot de Chen-clan en iemand die die gevechtskunst zo goed beheerste, kon niet anders dan lid zijn van de familie. En dus werd Yang Lu Chan in de familie opgenomen.

Waarschijnlijk was de realiteit minder romantisch en heroïsch.
Vast staat dat Yang Lu Chan rond 1800 werd geboren. Hij studeerde een tijd (15 jaar?) in het Chen-dorp en verhuisde daarna naar Beijing. Daar werd hij leraar van de broer van de keizer en instructeur van de keizerlijke wacht. Zijn bijnaam was `de onoverwinnelijke` omdat hij nooit een gevecht verloor.

Eerst onderwees hij de Chen-stijl zoals hij die zelf had geleerd in Chen-dorp. Na een tijdje begon hij die stijl echter aan te passen aan de veranderende omstandigheden van het moderne leven en ook om zijn vooral ’keizerlijke cliënteel’ te plezieren die de Chen-stijl te moeilijk vonden.

Zijn zonen en enkele buitenstaanders ontwikkelden eigen stijlen op basis van de martiale stijl van Yang Lu Chan. Ook zij stonden bekend als grote gevechtskunstenaars.

Yang Cheng Fu, derde generatie Yang-stijl, was de eerste die, vanaf 1912 na de val van de Qing-dynastie, taiji aan het grote publiek als een gezondheidskunst begon te onderwijzen. Hij ontwikkelde een vereenvoudigde taijivorm. De hardere en explosievere bewegingen liet hij weg. Sommige van zijn discipelen, zoals Cheng Man Ching, vereenvoudigen taiji nog meer.

Vanaf de jaren zestig onstonden onder impuls van de Communisten in China ook nog een aantal combinatievormen. Zij zijn een mengeling van de verschillende grote stijlen.